Διαδρομή

 

 

 

 

 

 

Ίσως να φταίει το φεγγάρι που μου έδειξε έναν δρόμο για το όνειρο.

Είπα να τον περπατήσω το ίδιο εκείνο βράδυ

με γυμνά τα πόδια πάνω στα θαλάσσια ύδατα

και μια κόκκινη καρδιά στα χέρια να διώχνει τις σκιές των φόβων

κι όπου με βγάλει.

Έτσι έπρεπε….. να δοκιμάσω.

“Χα!” σκέφτηκα, “σαν άλλος Χριστός πάνω στα κύματα,

εν δυνάμει Θεά, μα όχι λιγότερο Θεϊκή στην αθωότητά μου μέσα “.

Ίσως να ήταν ο ασημένιος δείκτης του φεγγαριού

που χάραξε στη θάλασσα όλες τις οδύνες μου,

τις θλίψεις και τις μοναξιές και τις σπαραγμένες μου αγάπες

που θα με φέρουν πίσω, εκεί όπου ανήκω,

εκεί που δεν μπορούσα απ’ την αρχή να ξέρω πως ανήκω.

Δεν μπορούσα….

Ούτε εσύ θα μπορούσες.

Ούτε κανείς…..

 

Τι κι αν είναι το ίδιο λιμάνι απ’ όπου ξεκίνησα ή άλλο ;

 

(Γιατί πρέπει να υπάρξει μια διαδρομή)